Ben jij als HSP’er op zoek naar erkenning van buitenaf? Dit is hoe dat komt.

In je jeugd heb je waarschijnlijk heel vaak het gevoel gehad dat wat jij zei niet geaccepteerd werd. Met je mogelijkheid subtiele nuances op te merken, verbanden te leggen die een ander nog niet zo snel kan leggen, heb je reacties gehad dat “jouw zienswijze niet kan kloppen”.

Je voelde je niet begrepen.

En daarmee niet erkent.

Het kan zijn dat er dingen tegen je gezegd zijn als ‘doe niet zo raar’.  Of ‘mal kind, hoe kom je daar nu bij?’. Maar zelfs als dit niet gezegd is, dan voelde je dat er een reactie was waaruit niet-acceptatie bleek.

De reactie op jouw opmerking was er één van ongeloof, afwijzing, boosheid of stilzwijgen. En dat heb jij allemaal haarfijn aangevoeld.

Op dat moment gebeurden er twee onhandige dingen, waar jij nu nog last van hebt.

Ten eerste; je voelde dat jouw opmerking, zienswijze niet in goede aarde viel. Maar je kon nog niet precies onder woorden brengen wat er feitelijk gebeurde. Daarmee kwam je tot een ‘kinderlijke conclusie’ ze vinden mij niet aardig.

Jong als je was, en dat is zelfs voor volwassenen nog een uitdaging, kon je nog niet begrijpen dat er iets geraakt werd.

Iemand werd in zijn pijn geraakt. En daar weten heel veel volwassenen zelfs nu nog, niet op een manier mee om te gaan om het bij zichzelf te houden: zelf iets met die pijn te gaan doen.

Liever vermijden ze de pijn.

Door pijn terug te doen. En zo de aandacht van de eigen pijn te willen afleiden.

Of door zich aangevallen te voelen en (de opmerking) van zich af te snauwen.

Of door überhaupt de opmerking af te wijzen.

Dit is de feitelijke afwijzing die je hebt gevoelt; ‘Ik wil niet dat jij mij in mijn pijn raakt ‘.

Ten tweede; Je merkte op dat jouw opmerking niet positief werd ontvangen. En de manier van reageren van die persoon heb je destijds geïnterpreteerd op de enige manier dat je kon: de reactie heb je geverpersonaliseerd (is dat een woord?).

Ik bedoel hiermee; omdat je gevoel nog zo verbonden was met jouw hele persoonlijkheid, heb je de negatieve reactie ontvangen als een reactie op jouw hele persoonlijkheid. In plaats van alleen op wat jij zei.

“Nu vinden ze mij stom” in plaats van, “dit wat ik zei vonden ze stom”.

Dit samen vormde je persoonlijkheid.

En zorgde voor het loslaten van je kracht als sensitief persoon; je ging niet meer op je gevoel vertrouwen, want je kreeg er zo veel negatieve reacties op. Die je bovendien op je hele persoon betrok.

Het maakt ook dat je nog steeds op zoek bent naar erkenning. De erkenning die je destijds niet kreeg. Of zelfs interpreteerde als je dat je als persoon niet erkent werd.

Hierdoor heeft zich het patroon gevormd dat je nog steeds op zoek bent naar erkenning van buitenaf.

Het verkrijgen, weer toevoegen van het stuk erkenning waar het hierboven omgaat, kun je bezien als dat je weer heler wordt. Er ontbreekt je nu een stuk. Je voelt je nu niet ‘heel’, als uit 1 stuk bestaand.

Dit patroon inzien is de aanzet om van binnenuit jezelf hierin weer heel te maken. Jezelf te gaan ‘helen’.

NB Aanvullend voor ouders en opvoeders; dit is ook waarom het heel belangrijk is aan te geven dat je wel eens boos bent op precies dat stukje dat een kind juist wel of niet gedaan heeft. En dat je de andere 99% nog helemaal lief en okay vindt.


Ik nodig je van harte uit deel te nemen aan mijn training ‘Schrijf een nieuw verhaal over jezelf waarmee na je dit inzicht, inhoudelijk vormt geeft om dit te gaan ‘helen’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *